Kodeks etyczny społeczności Państwowego Pomaturalnego Studium Kształcenia Animatorów Kultury i Bibliotekarzy we Wrocławiu

Preambuła

Animacja  to tchnienie rozbudzające duszę.

Zawód animatora jest powołaniem i pociąga za sobą określone zobowiązania.

Rola  animatora polega na umiejętnym wydobywaniu  ukrytych talentów, rozbudzaniu uśpionych  zdolności, dlatego powinien  on umieć słuchać, obserwować i rozumieć.

Animator nie może narzucać swojego  światopoglądu, nie może eksponować samego siebie, ani też manipulować osobami, z którymi pracuje.

Animator jest zaangażowany w życie społeczne i kulturalne, popiera demokrację,  która jest warunkiem sine qua non praktyki animacyjnej.

Bycie animatorem jest jednoznaczne z przestrzeganiem kodeksu etycznego, dbaniem o czystość języka, kierowaniem się w swoim działaniu dobrem innych, a nie jedynie  własnymi korzyściami.

Animatorem jest się przez cały czas, nie tylko w godzinach pracy i nie należy o tym zapominać.

My Słuchacze i Pracownicy Studium,

przeświadczeni o potrzebie  i pożytkach  budowania wspólnoty wolnych, tolerancyjnych, akceptujących się nawzajem ludzi, w której każda osoba jest niepowtarzalna, zdolna do rozwoju, której członkowie dzielą  się wiedzą, przemyśleniami i doświadczeniami,  a  poprzez uprawę cnót wszelakich dążą do zrównoważonego rozwoju samego siebie i swojego otoczenia, zobowiązujemy się  do:

• szacunku wzajemnego –  szanujemy pracę własną i drugiej osoby;
• dojrzewania do   partnerstwa – powstające problemy  mamy odwagę rozwiązywać szczerze, w dialogu „twarzą w twarz”;
• wymiany informacji – dzielimy się informacjami mającymi na celu rozwój artystyczny i intelektualny obu stron oraz jak najlepszą organizację wspólnej pracy;
• wykazywania się aktywnością – bierzemy czynny udział  w działalności  Studium  oraz inicjatywach pozaszkolnych i szeroko pojmowanym życiu kulturalnym;
• wywiązywania się z obowiązków – można na nas liczyć,  staramy się być  punktualni, solidnie  przygotowywać  się do zajęć, skrupulatnie wykonywać powierzone nam obowiązki;
• dzielenia się uśmiechem i poczuciem humoru – nawet w najtrudniejszej sytuacji staramy się być dobrej myśli i dzielić się optymizmem z innymi;
• dbania o dobrą kondycję psychofizyczną – swoimi zachowaniami i nawykami nie szkodzimy zdrowiu własnemu i naszego otoczenia;
• przyznawania się do błędów – nie forsujemy własnej nieomylności i przyznajemy innym prawo do błędów i pomyłek.

Przyjęty  uchwałą  Rady  Pedagogicznej  Studium dnia 23  października 2007 r.